ملک محمد انتظاری

اگر همتت نیست به جان پروری               فرو مانده ای بر خود و خودسری

فرومانده بر چهره دیگران                         به چهره پرستی کند رهبری

چو زاهد ریاکار کوی و گذر                   به ظلمتگه شب به حیلت گری

بمان همچو سنگی بر چشمه سار               گهر پاره آنجاست که صبر آوری

صبوران یاری پروردگار                           به امر خداوند کنند افسری

چو خاک رهند در بر دیگران                   صبوران اندیشه گوهری

به حرف نیست اندیشه دلبران                    عمل باید و همت مهتری

ظریفی که ایستاده بر جویبار                      به امر خداوند به جوی و جری

چو آینه ای در بر دلبران                           محمد (ص) بدین شیوه کرد افسری

دلی که نماند به پروردگار                        فرومانده بر خفت روزگار

به هر چه بمانی فرو مانده ای                     چرا دام چهره کشیدند کنار

نشان خد در دل و جان توست                  تو بر بی نشانی غیر رو میار

اسیری که هرگز نجوید خلاص                ز بند و حجاب و حصار و خسار

بر آدم سزاوار جان پروری است               نشانی که لاله برد لاله زار

نشانی که گلشن مداری کند                     به بوی خوش نعمت کردگار

ز نون رسته نام و نشان خرد                       خدا را به ذکر مدام پاس بدار

به چه بوده آدم درین خودسری                که صد پاره کرده است تسبیح یار

محمد (ص) دمی بی غم او نبود               به زلفون یار بوده آموزگار

نه اینست سزاوار جان پروری                 که سهل از دل و جان خود بگذری

چرایی فرو  مانده    بر دیگران               توان خداست بر دل و دلبری

به پاس سپاس خداوند یار                       گریبان گشایی کند گلپری

به جانان اندیشه ذکر یار                          پریان ایستاده بر گوهری

فراموش نکن مهر پروردگار                    چرا دل به ذکرش نمی آوری

چرا دم به دم بر فروماندگان                     ازین   چهره   بر   چهره    دیگری

به هر  چه   بمانی   فرو   مانده ای            تو تشنه چه داری ز جان پروری

خدا را  حصاری خویشتن مکن                حجابنده غیر نکرد  رهبری

ره آنجاست که اندیشه کردگار                نماند فرو در بر دیگری

گریبانی    ناز    پروردگار                    چنان سرو ناز است  به جوی و جری

چمانی که میلش بر اغیار نماند                 گریبان به ناز دارد و دلبری

تو همچون محمد (ص) سزاوار مهر         مرا تا نمانم بدین خودسری